Γέφυρες ανάμεσα στα μουσεία, τα αρχεία και τις βιβλιοθήκες Bridges between the museums, the archives and the libraries

Η αυξανόμενη ζήτηση και η πρωτοφανής χρηματοδότηση για την παραγωγή υψηλής ποιότητας ψηφιακού πολιτιστικού περιεχομένου από τους εμπιστευμένους αποθέτες πληροφοριών όπως τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες και τα αρχεία, έχει δημιουργήσει εμπόδια και προβλήματα στη μέθοδο τεκμηρίωσης αυτών των διαφορετικών αντικειμένων.

Μεγάλο μέρος αυτών των πληροφοριών είναι πλέον διαθέσιμο στο διαδίκτυο, αλλά ο ψηφιακός αυτός πολιτισμός από τα αποκαλούμενα «όργανα της μνήμης» είναι χαρακτηριστικά επιτακτικός, υψηλής ποιότητας, καίριος για την εκπαίδευση και την έρευνα και απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα των χρηστών του διαδικτύου. Είναι χρέος των ψηφιακών αποθετηρίων να δημιουργούν πλέον υψηλής ποιότητας ψηφιακό πολιτιστικό απόθεμα τόσο στη μορφή του όσο και στην τεκμηρίωση του, παρέχοντας πλούσιες πληροφορίες και μεταδεδομένα.

Εντούτοις, τα μουσεία, οι βιβλιοθήκες και τα αρχεία τείνουν να παράγουν πληροφορίες με ετερογενή δομή σε σχέση με την τεκμηρίωση.

Υπάρχουν σημαντικές εννοιολογικές επικαλύψεις στις συλλογές και των τριών οργανισμών και οι περιγραφές του περιεχομένου τους μπορούν να ποικίλουν σύμφωνα με τον Τύπο συλλογής, τη Θεματική Προσέγγιση, το Επίπεδο λεπτομέρειας της περιγραφής, κλπ

Λόγω αυτής της ποικιλομορφίας, κανένα περιγραφικό σχήμα δεν έχει επινοηθεί που να ικανοποιεί τις ανάγκες όλων των μουσείων, των βιβλιοθηκών και των αρχείων. Αντ' αυτού, ένας μεγάλος αριθμός διαφορετικών προτύπων και πρακτικών έχει εξελιχθεί για την τεκμηρίωση αυτών των συλλογών.

Αναμφισβήτητα, η κοινότητα των βιβλιοθηκών έχει σημειώσει τη σημαντικότερη πρόοδο προς τη υιοθέτηση των κοινών περιγραφικών πρακτικών, γεγονός που οφείλεται στη κατοχύρωση και τη διάδοση των προτύπων της οικογένειας MARC.

Το σύνολο στοιχείων των μεταδεδομένων του προτύπου Dublin Core περιορίστηκε βασικά στην ανάκτηση πληροφοριών, με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να χαρτογραφηθούν οι πολλαπλές πλούσιες πηγές στοιχείων σε ένα πολύ απλούστερο σχήμα κατά τρόπο συνεπή, λόγω των διάφορων σημασιολογικών συμβιβασμών που πρέπει να γίνουν.

Για να αγκαλιάσουμε όμως όλα τα είδη πληροφοριών που συγκεντρώνονται σε έναν πολιτιστικό οργανισμό και να μπορέσουμε να τα περιγράψουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχουμε ολοκληρωμένη και σφαιρική τεκμηρίωση για την έρευνα θα πρέπει να καταφύγουμε σε ένα εμπλουτισμένο πρότυπο σαν το CIDOC.

Το CIDOC προσφέρει μια εναλλακτική λύση στην πρόκληση της ομοιογενοποίησης αυτών των πληροφοριών στον τομέα της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε επί πρόσθετα το πρόβλημα της γλώσσας.

Οπότε ίσως μια πρωτοβουλία-προσέγγιση που θα αρχίσει με την μετάφραση των προτύπων και την χαρτογράφηση των κοινών πεδίων για την τεκμηρίωση των μουσειακών αντικειμένων, της συλλογής της βιβλιοθήκης και των αρχείων, μπορεί να μας οδηγούσε πιο κοντά στη σφαιρική λύση του προβλήματος.

Around the world, there is both increasing demand and unprecedented funding available for high quality digital cultural content from trusted information providers such as museums, libraries and archives.

Unlike much of the information available on the Web, digital cultural content from so–called "memory institutions" is typically authoritative, high quality, useful for education and research and has broad appeal to a wide range of audiences. As a result, there is a big impetus to make interoperable digital cultural content available via the Internet.

However, the curatorial information managed by museums, libraries and archives tends to be somewhat heterogeneous in structure and content, although there are significant conceptual overlaps; collections and the descriptions of their contents can vary according to factors such as: Collection type, Curatorial approach, Subject discipline, Granularity of description, Level of detail of description.

Because of this diversity, no single descriptive schema has been devised that meets the needs of all museums, libraries and archives. Instead, a plethora of localized domain and application–specific standards and practices has evolved for the documentation of collections.

Across the memory institution sector, the library community has undoubtedly made the most significant progress towards the widespread adoption of shared descriptive practices, due primarily to the compelling economics of the co–operative cataloguing model: the MARC family of standards

The Dublin Core Metadata Element Set was originally intended solely for resource discovery and as a result it is very difficult to map different and multiple rich information sources in a simpler schema, because of the various semantic compromises that must be made.

In order to we embrace however all the types of information that are assembled in a cultural organism and we must describe them in such a way that we provide completed and overall documentation on the research, we must resort in the enriched model as the CIDOC.

The CIDOC offers an alternative solution in the challenge of benefit of important incorporated access in the heterogeneous information of cultural heritage.

In Greece we face, moreover the problem of language. Therefore perhaps an initiative-approach that will begin with the translation of models and the mapping of common fields for the documentation of museum objects, the library collections and the archives, can lead us more near to the spherical solution of problem.

Εφήμερη Τέχνη ή Αρχειακό Ντοκουμέντο; Ephemeral Art or Archival Document?

Η ψηφιακή αναπαράσταση αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε «θεατρική κληρονομιά», όπως μια performance δημιουργεί πλέον πολλά ερωτήματα στην εποχή της ψηφιοποίησης. Οι νέες μορφές τέχνης απαιτούν πλέον την ακριβή επιστημονική τεκμηρίωση των ψηφιακών τους αναπαραστάσεων.

Δεν υπάρχει όμως κανένα απτό «αρχέτυπο», η αρχική απόδοση υπάρχει μόνο στο μυαλό του καλλιτέχνη.
Ποια έκδοση θα πρέπει να συντηρηθεί;
Η πρώτη; «Η καλύτερη»;
Μια καταγραφή μιας απόδοσης που δεν είναι αυθόρμητη, αλλά που έγινε ειδικά χάριν του αρχείου;
Μια αναδημιουργία a posteriori;

Όλες οι λύσεις είναι ανεπαρκείς προσπάθειες να συλληφθεί εκ νέου το αρχικό έργο της τέχνης που στην πραγματικότητα δεν μπορεί να αναπαρασταθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Συνεπώς, το μεγαλύτερο μέρος της θεατρικής κληρονομιάς, των performances αποτελείται από τα ατελή αντίγραφα των προοριζόμενων αποδόσεων, των πρωτοτύπων που δεν ήταν ποτέ εκεί.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της ψηφιακής αναπαράστασης έχουν μόνο εντείνει αυτά τα μεθοδολογικά προβλήματα, καθώς έθιξαν τα νέα προβλήματα στο επίπεδο συντήρησης και διατήρησης.

Εντούτοις, η ψηφιακή αναπαράσταση της θεατρικής κληρονομιάς, μιας performance μπόρεσε να μεταγράψει την άυλη κληρονομιά σε ένα αρχειακό τεκμήριο που θα μπορεί να μελετηθεί στο μέλλον από ιστορικούς που δεν την είδαν ποτέ.

Και έτσι βλέπουμε τώρα την Performance I και την Performance II που έκανε η Ρεμπέκα Χορν τη δεκαετία του 70.



The digital representation of what we can call “theatrical heritage”, as for a time-based art form such as a performance, it appears to be problematic in the era of digitisation.

The new forms of art demand the precise scientific documentation of these digital representations.
There is no tangible ‘archetype', the original performance only exists in the mind of the artist. What version should be preserved?
The first? The ‘best'?
A recording of a performance which is not one of the regular ones, but which has been restaged especially for the sake of the archive?
A reconstruction a posteriori?

All solutions are insufficient attempts to recapture the original work of art which has in fact never existed. Consequently, the larger part of the theatrical heritage consists of imperfect copies of intended performances, of originals which have never been there.
Recent developments in the process of digitisation have only intensified these methodological problems, as they raised new problems on the level of preservation and mediation.
However, the digital representation of theatrical heritage, such as the performance, transcribed the insubstantial heritage in an archival evidence that might be studied in the future from historians that have never seen it.

And now, this way, we can admire the Performance I and the Performance II that Rebecca Horn did in the 70s.

Με το βλέμμα ενός γιατρού Through a doctor’s gaze

Πριν 2 χρόνια, τον Νοέμβριο του 2005, στο πλαίσιο της έκθεσης Βιντεογραφίες - Οι πρώτες δεκαετίες, το ΕΜΣΤ διοργάνωσε επτά Βιντεοαναγνώσεις σαν ένα ανοιχτό διακαλλιτεχνικό εργαστήριο ανάγνωσης, διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων.

Η βιντεοανάγνωση της πρώτης του Δεκέμβρη ήταν αφιερωμένη στη Ρεμπέκα Χορν και το έργο της. Ο Κύριλλος Σαρρής μίλησε για την Κρεββατοκάμαρα του Μπάστερ και για άλλα έργα της, μέσα από τη δική του οπτική.
Ο Κύριλλος Σαρρής είναι γιατρός και ζωγράφος γι’αυτό και βλέπει το έργο της Χορν με μια άλλη, διαφορετική ματιά.

Η προβληματική του εστιάζεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μια συνάρθρωση δράσεων, φόρο τιμής στον Μπάστερ Κήτον σαν καλλιτέχνη.
Κεντρικό στοιχείο μια αναπηρική καρέκλα, ένας γιατρός, ένας αδιευκρίνιστος ιατρικός χώρος.

Ο Κύριλλος Σαρρής τονίζει την εσωτερική εξέλιξη αυτού του φιλμ, βλέπει τη σχέση του σώματος του Μπάστερ Κήτον με τα μηχανικά αντικείμενα που χρησιμοποιεί η Χορν στο έργο της. Βλέπει το φίδι, αυτή τη χθόνια θεότητα, το έμβλημα του Ιπποκράτη, να λειτουργεί σα σύμβολο της ιατρικής θεραπείας σε αυτό τον χώρο.

Στο Αρχείο του ΕΜΣΤ υπάρχει πλήρως καταγεγραμμένη και ψηφιοποιημένη αυτή η σειρά των παράλληλων εκδηλώσεων, να τί είπε λοιπόν ο Κύριλλος Σαρρής.


2 years ago, in November 2005, in the framework of the exhibition Videographies – The early decades, EMST organized seven Video-readings as an open artistic reading workshop with the aim to reveal various intertextual relations.

On the 1st of December a video reading - tribute to Rebecca Horn and her work was organized. Cyril Sarris talked about Buster’s Bedroom and her other work, through his own point of view.
Cyril Sarris is a doctor and an artist, that’s why he looks at her work through a different gaze.

His discourse is focused on the fact that the specific movie is constituted by a synarthrosis of performances, an homage to Buster Keaton as an artist.

The main feature a wheel chair, a doctor, a blurry medical space.

Cyril Sarris highlights the internal development of this film, he watches the connection between Buster Keaton’s body with the mechanical objects that Horn uses in her work. He perceives the snake, this infernal deity, the crest of Hippocrates, to function as the symbol of the medical treatment in that space.

EMST Archives have fully recorded and digitised this series of the parallel events, so this is what Cyril Sarris said.