5. Στον ύπνο της / In her sleep

Λέει:
Πέρασαν δυο μήνες από τότε που έχασα τον πιο δικό μου άνθρωπο.
Ξέρω πως δεν είναι πια εδώ, όμως τη νιώθω πλάι μου όλη την ώρα, της μιλάω και μου απαντάει…
Χθες είδα ένα πολύ παράξενο όνειρο. Την Όλγα Μαρκόβνα…

She says:
Two months have passed since I’ve been without the person closest to me.
I know that she is no longer here, but I feel her next to me all the time, I talk to her, she answers me…
Yesterday I had a very strange dream. Olga Markovna…

Άννα Πετρόβνα:
Πρωί σχεδόν…
«Φαίνεται πως κοιμάται»…
Α. Τσέχοφ, Η στέπα

Anna Petrovna
Near morning…
“It seems, she’s sleeping”…
A. Chekhov. “The Steppe”

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑ
Η Όλγα Μαρκόβνα και η Μπρούνοβα ΘΑ έρθουν επίσκεψη.
Λεζάντα:
1. Όλγα Μαρκόβνα Κος
2. Μπρούνοβα, Β.Α.
3. Τραμ αρ. 12
4. Γκριγκόρι Ζίνιν
5. Ταξί
6. Ζασλάφσκι, Μπ.Σ
7.Μπουγκάεφ, Ι.Ι.

ANNA PETROVNA’S STORY
Olga Markovna and Brunova are GOING visiting
Legend:
1. Olga Markovna Koss
2. Brunova, V.A.
3. Tram No.12
4. Grigori Zinin
5. Taxi
6. Zaslavsky, B.S.
7. Bugaev, I.I.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑ
Η Όλγα Μαρκόβνα τους αφήνει ξαφνικά όλους και ΠΕΤΑΕΙ μακριά.
Λεζάντα:
1. Η Όλγα Μαρκόβνα Κος
2. Ο Ζινόβιι Οσίποβιτς Παντελέεφ
3. Ραπτομηχανή
4. Η Ευδοκία Μπρονέφσκαγια
5. Ο Νικολάι Πέτρια
6. Μπρουνόβα, Βάλια

ANNA PETROVNA’S STORY
Olga Markovna suddenly leaves everyone and FLIES away
Legend:
1. Olga Markovna Koss
2. Zinoviy Osipovich Panteleev
3. Sewing Machine
4. Evdokia Bronevskaya
5. Nikolai Petrya
6. Brunova, Valya



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑ
Η Όλγα Μαρκόβνα έμεινε ΜΟΝΗ
Λεζάντα:
1. H Όλγα Μαρκόβνα Κος


ANNA PETROVNA’S STORY
Olga Markovna is left ALONE
Legend:
1. Olga Markovna Koss

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑ
Η Όλγα Μαρκόβνα ΒΛΕΠΕΙ τον πατέρα και τον προ-προπάππου της
Λεζάντα:
1. Η Όλγα Μαρκόβνα
2. Ο Μαρκ Ζαχάροβιτς Κος
3. Ο Μιχαήλ Ντορόκοφ

ANNA PETROVNA’S STORY
Olga Markovna SEES her father and great-great-grandfather
Legend:
1. Olga Markovna
2. Mark Zakharovich Koss

3. Mikhail Dorokhov

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΠΕΤΡΟΒΝΑ
Η Όλγα Μαρκόβνα έμεινε και ΠΑΛΙ μόνη
Λεζάντα:
1. Η Όλγα Μαρκόβνα Κος

ANNA PETROVNA’S STORY
Olga Markovna is left alone AGAIN
Legend:
1. Olga Markovna Koss

Σχόλιο της Ζελένινα:
Η Όλγα Μαρκόβνα ήταν πολύ καλή, όλοι την αγαπούσαμε. Πάντοτε χαρωπή, και πολύ πολύ ευγενική, γεμάτη κατανόηση…

Commentary by Zelenina:
Olga Markovna was a very good person, we all loved her. Always cheery and very, very kind, responsive…

Σχόλιο του Κόγκαν:
Δεν την καταλαβαίνω καθόλου αυτή την τοπογραφία.

Commentary by Kogan:
I don’t understand anything about this topography.

Σχόλιο του Σέφνερ:
...Αποδεικνύεται ότι όλες οι ψυχές είναι διαφορετικές μεταξύ τους, κάποιες συγκρατούνται, αυτοπεριορίζονται…

Commentary by Shefner:
…It turns out that all souls are different, some stop, restrain themselves…

Σχόλιο της Λούνινα:
…Και εγώ ονειρεύτηκα μια φορά την ψυχή μου, έμοιαζε με λαμπερή μπαλίτσα, χρυσαφένια και αφράτη…

Commentary by Lunina:
…I also had a dream about my soul once, it was like a little shinning ball, golden and fluffy…

Αποσπάσματα από το 5ο Λεύκωμα της πανομοιότυπης έκδοσης Ο κύκλος 10 χαρακτήρες του Ίλια Καμπακόφ (ΕΜΣΤ, Αρ. Εισ. 153/01), με τίτλο « Η Άννα Πετρόβνα ονειρεύεται» (51 Χ 36 εκ., σελίδες 32)
Extracts from the 5th Album in the facsimile edition The Cycle 10 Characters by Ilya Kabakov (EMST, Inv. No. 153/01), titled “Anna Petrovna has a Dream” (51 X 36 cm, pages 32)

4. Μέσα από το πέπλο / Through the veil

ΛΕΕΙ:
Κάθε φορά που προσπαθούσα, σ’ αυτή τη ζωή, να εξετάσω ό,τι ήταν γύρω μου, κατέληγα σε κάτι τόσο δα μικρό, σαν κλειδαρότρυπα, και όλα τα άλλα παρέμεναν κρυμμένα μέσα σ’ ένα αδιαπέραστο πέπλο που δεν έφευγε ποτέ, όσο προσεκτικά και αν κοίταζα μέσα από την τρύπα. Κάποιες φορές πάθαινα και οπτικές παραισθήσεις από την αγωνιώδη προσπάθεια, που με τρόμαζαν πολύ. Πήγα στον καλύτερο οφθαλμίατρο, τον δόκτορα Γκοντλέφσκι…

HE SAYS:
Whenever I tried to examine everything that surrounded me in this life, the result was a small scrap, like a keyhole, and everything else was hidden from me by an impenetrable shroud which never disappeared, no matter how carefully I tried to look through this hole. A few times, because of this agonizing effort, I had visual hallucinations which scared me a lot. I went to the best eye specialist, Dr. Godlevsky…


Το πρώτο Λεύκωμα του Σούρικοφ:
ΠΕΠΛΟ
«Άνοιξε αμέσως!»
Πανφίλοφ, Φώτα

First Album by Surikov
SHROUD
’’ Open immediately!”
Panfilov ’’Lights”

Σχόλιο της Σουρίκοβα:
Θυμάμαι ότι έκλαιγε πολύ, συνέχεια

Commentary by Surikova:
I remember that he cried hard all the time.

Σχόλιο της Κοράμπλεβα:
Τη νύχτα τη φοβόταν πολύ, κάποια οράματα…
Έλεγε ότι «ΚΑΤΙ» τον πλησίαζε, αλλά φοβόταν να μου εξηγήσει τι ήταν αυτό το «ΚΑΤΙ»…

Commentary by Korableva:
He was really afraid of nighttime, afraid of some visions…
He said that ’’SOMETHING” was approaching him, but he was afraid to explain to me what that ’’SOMETHING” was…

Σχόλιο του Κόραμπλεφ:
Φανταζόταν πάντοτε πως το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής ήταν γι’ αυτόν κρυμμένο, πως κάτι πολύ ενδιαφέρον συνέβαινε πίσω από την κουρτίνα…

Commentary by Korablev:
He always imagined that the best and most important part of life was hidden from him, that something interesting was going on behind the curtain…

Το τρίτο λεύκωμα του Σούρικοφ:
ΠΟΝΑΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ
«Το φως ήταν εκτυφλωτικό.»
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Η Χήνα

Third album by Surikov:
IT HURTS THE EYES
’’There was a blinding light.”
Hans Cristen Andersen ’’The Goose”

Αυτό έγινε στο Κράσνονταρ, 12 Φεβρουαρίου 1949, βράδυ.
This was in Krasnodar on the evening of February 12, 1949.

Αυτό έγινε στο Σβίμπλοβο, βράδυ της 7ης Ιουνίου, 1981.
This was in Sviblovo on the evening of June 7, 1981.

Σχόλιο του Κόραμπλεφ:
…Προς το τέλος του καλοκαιριού, το 1973, συνάντησα μόνον του τον Σούρικοφ. Ήταν σε κατάθλιψη, όλο άγχος. «ΑΥΤΟ» του είχε συμβεί την προηγούμενη μέρα και είχε συνεχιστεί όλη νύχτα. Με ικέτευε να του κλείσω ραντεβού με τον δόκτορα Γκοντλέφσκι, γιατί είχε σχεδόν πειστεί πως έπασχε από βαριά και επικίνδυνη οφθαλμοπάθεια. Γρήγορα μπήκε για εγχείρηση. (Το όνομα της αρρώστιας μού διαφεύγει.)

Commentary by Korablev:
…By the end of summer 1973 I found Surikov alone, constantly depressed and agonizing. ’’THIS” had happened to him the day before and had continued all through the night. He was begging me to get him an appointment with Dr. Godlevsky because he was ready to consider that what was happening to him was a serious and threatening eye illness. Soon he went for an operation. (I don’t remember the name of his disease.)

Σχόλιο του Σέφνερ:
Όλα τα λευκώματα περιέχουν και μια παραβολή. Ιδού πώς θα διατύπωνα την παραβολή του πρώτου λευκώματος:
«Έχει κάποιος ένα στόχο που βρίσκεται σε απόσταση που δεν έχει τέλος. Προσπαθεί αγωνιωδώς να τον φτάσει, καταβάλλοντας τεράστια προσπάθεια και υπερπηδώντας κάθε εμπόδιο. Τελικά, το τελευταίο εμπόδιο εξαφανίζεται και, ως ανταμοιβή των κόπων του, εμφανίζεται μπροστά του ένας πανέμορφος κόσμος, που του είναι ακόμη άγνωστος… Όμως ο στόχος που έβλεπε εξαρχής δεν αλλάζει, παραμένει ο ίδιος. Εξακολουθεί λοιπόν να επιδιώκει αυτόν το στόχο, παραβλέποντας και αγνοώντας ό,τι ξαφνικά του αποκαλύφθηκε.»

Commentary by Shefner:
Every album has a parable. This is how I would put into words the parable of the first album:
’’A person sees a goal in the infinite distance. He agonizingly tries to reach it at the expense of great effort and overcoming all obstacles. Finally the last obstacle disappears and as a gift for all of his suffering, he sees a beautiful world that is yet unknown to him… But the goal he sees in the beginning doesn’t change, it stays the same. And the person keeps pursuing this goal, discarding and ignoring everything that had suddenly been revealed to him all around.”

Σχόλιο της Λούνινα:
Μου αρέσει πολύ το μπλε.

Commentary by Lunina:
I liked the color blue a lot.

Αποσπάσματα από το 4ο Λεύκωμα της πανομοιότυπης έκδοσης Ο κύκλος 10 χαρακτήρες του Ίλια Καμπακόφ (ΕΜΣΤ, Αρ. Εισ. 152/01), με τίτλο «Ο αγχώδης Σουρικόφ» (51 Χ 36 εκ., σελίδες 50)
Extracts from the 4th Album in the facsimile edition The Cycle 10 Characters by Ilya Kabakov (EMST, Inv. No. 152/01), titled “Agonizing Surikov” (51 X 36 cm, pages 50)

3. Ονόματα, ονόματα, ονόματα… / Names, names, names…

ΛEEI:
Το 1967 δούλευα στο Υγειονομικό Τμήμα της πόλης (στο Γκοζντραβότντελ) και κατάρτιζα καταλόγους καταλληλότητας προς πρόσληψη και επιδομάτων. Πολλά πρόσωπα περνούσαν μπροστά μου, σημείωνα όνομα και επάγγελμα, μάλιστα πολλοί αυτoαποκαλούνταν πρώτης τάξεως ειδικοί.
Ένα βράδυ που έφτασα σπίτι κουρασμένος από τους πολλούς αριθμούς και τους αυτοεπαίνους τους, άρχισα να ξαναφτιάχνω τον ίδιο κατάλογο. Σκεπτόμουνα: Αφού αυτοαποκαλούνται όπως τους έρχεται, θα τους πω κι εγώ όπως θέλω. Αμέσως το εγχείρημα μου φάνηκε συναρπαστικό. Μου φαινόταν πως ήμουνα παντοδύναμος μονάρχης που απένεμε χαρακτηριστικά κατά τη θέληση και το κέφι του.
Μετά άρχισα να επινοώ γονείς γι’ αυτούς τους ανθρώπους, από πού κατάγονται. Όσο το έκανα, αισθανόμουν μια πελώρια εσωτερική έξαρση, γρήγορα όμως άρχισε να υποχωρεί επειδή μ’ έπιασε φοβερός πονοκέφαλος.


HE SAYS:
In 1967 I was working in City Health Department (Gozdravotdel) and I was compiling lists on employability and subsidies. Many faces passed before me, I would write down their names and professions, moreover, many called themselves class-A specialists.
Once in the evening, having arrived home tired from their sheer number and self-praise, I began to compile the same kind of list. I was thinking the following:Since they call themselves whatever they please, I will whatever I please.I got really carried away by this venture, I began to feel that I was an all-powerful monarch, generously qualities to others according to my will and whimsy.
Then I began to think up parents for them, where they came from. While doing this work, I felt an enormous elan, but then it started to falter because of a bad headache.

Μπαρμίν
ΟΙ ΑΛΛΟΙ
...και έπειτα άλλοι, ήδη άγνωστοι λόφοι και συστάδες άρχισαν να περνούν έξω από τα παράθυρα.
Α. Λάιον, Η άβυσσος

Barmin
OTHERS
…And then others, already unfamiliar hills and copses began to pass by the windows.
A. Lion, The Abyss

Είναι:
Μίρα Μπορίσοβνα Γκρατς: Είμαι Α΄ τάξεως μασέζ.
Αντρέι Κάρποβιτς Μπέλοφ: Είμαι Α΄ τάξεως γιατρός.
Γκούρι Λβόβιτς Λέσι: Είμαι Α΄ τάξεως επιβάτης.


They are:
Mira Borisovna Grach: I am a class-A masseuse.
Andrei Karpovich Belov: I am a class-A doctor.
Gury Lvovich Leshy: I am a class-A passenger.

Συμπεραίνω:
Άντα Κράντς: βάρκα
Μαξίμ Στασίνσκι: κλαδί πασχαλιάς
Σοφία Ιβάνοβνα Ντούλοβα: τριαντάφυλλο
Αλένα Κομπασιούκ: λιβελλούλα
Φεντόρα Ιβάνοβνα Κόφτινα: λίμνη στο δάσος
Λίντια Πρις: σκουλήκι
Λεβ Λβόβιτς Σούσιν: παράθυρο με γαλάζιο βιτρό
Στούντνεβ-Κοφτούν: σκαθάρι
Μάρτα Ζεφίροβα: καρότο
Βίκτορ Μπασακόφ: ελέφαντας
Κότλοφ: κουπί
Ρόζα Νταβίντοβνα Κάσεβιτς: φακή
Λεφ Ρόμανιουκ: μαύρος αγριόγαλος
Άνια Σομπόλεβα: άσπρος νεροχύτης
Άντολφ Πάβλοβιτς Σέμπερστ: σάκος
Σελίμ Ντουφάροφ: σπασμένο κεραμικό


I presume:
Ada Krants: a boat
Maksim Stashinsky: a lilac branch
Sofia Ivanovna Dulova: a rose
Alena Kobasiuk: a dragonfly
Fedora Ivanovna Koftina: a lake in the woods
Lidia Pris: a worm
Lev Lvovich Sussin: a blue stained-glass window
Studnev-Kovtun: a beetle
Marta Zefirova: a carrot
Victor Baskakov: an elephant
Kotlov: an oar
Roza Davidovna Khasevich: a lentil
Lev Romaniuk: a black grouse
Anya Soboleva: a white sink
Adolf Pavlovich Sheberst: a sack
Selim Dufarov: a broken piece of pottery.



Σχόλιο του Σέλεζνεφ:
Μου έδειξε για πρώτη φορά τους καταλόγους το φθινόπωρο του 1967 και άρχισε να μου εξηγεί με εξαιρετικό πάθος και ενθουσιασμό γιατί αποκαλούσε έτσι αυτούς που ήξερε και αυτούς που δεν ήξερε. Επιπλέον, επέμενε ότι δεν το έκανε εξαιτίας της ομοιότητας ή γιατί του θύμιζαν τα πράγματα αυτά αλλά «γιατί ήταν έτσι στην πραγματικότητα».
Δεν μπορούσα να καταλάβω καθόλου τι εννοούσε με αυτό το τελευταίο.


Commentary by Seleznev:
He showed me these lists for the first time in the autumn of 1967 and with extraordinary passion and enthusiasm he began to explain why he named people he knew and people he didn’t know the way he did. Moreover, he especially insisted that it wasn’t because there was a resemblance or that they reminded him of these things, but that they “were such in actual fact.”With regard to the letter, I couldn’t understand at all what he meant.



Σχόλιο της Ανόσινα:
Στο τέλος του χρόνου τη συνηθισμένη του μελαγχολία την αντικατέστησε η αφηρημάδα και η αγένεια.
Άρχισε να προσβάλλει όχι πια μόνο τους επισκέπτες αλλά και τους ίδιους του τους συναδέλφους. Πολλοί σταμάτησαν και να του μιλάνε ακόμη.


Commentary by Anosina:
Toward the end of the year his usual gloominess was suddenly replaced by dissipation and simply rudeness.
He began to insult not only visitors, but his own colleagues. Many simply stopped speaking to him




Γέννησαν:
Τα αγγούρια – τον Μαρκ Οσίποφ
Ένα κλαδί μηλιάς – την Όλια Κροτ
Μια σημαδούρα – τον Μίσα Καντόροβιτς
Το πάτωμα της κουζίνας – την Ίντα Ποπόβα
Ένα χωράφι σίκαλης – τον Ναούμ Μπεντίν
Ο ήχος του βιολιού – την Κολεσόβα-Ρις
Ο άνεμος – την Άννα Πετρόβνα Μαρ
Οι όχθες του ποταμού Νάρα – τον Μίσα Κόρεν
Ο σανός – τον Μιχαήλ Πέτροβιτς Σέρι
Οι μαργαρίτες – τη Νίνα Βλαντιμίροβνα
Το φως της λάμπας – τη Λούντα Μπελιάεβα


They gave birth to:
Cucumbers – Mark Osipov
An apple branch – Olya Krot
A buoy – Misha Kantorovich
A kitchen floor – Ida Popova
A field of rye – Naum Bendin
Sounds of a violin – Kolesova-Ryss
Wind – Anna Petrovna Marr
The banks of the Nara River – Misha Koren
Hay – Mikhail Petrovich Sery
Daisies – Nina Vladimirovna
Lamplight – Luda Belyaeva




Γέννησαν:
Τα πουλιά που κελαηδούν στο δάσος - την Όλια Ζακ
Ένα παιχνίδι με κορύνες – τον Σαμουήλ Ίλιτς
Ένας δρόμος στο δάσος – τον Νικίλια Βλασόφ
Ο ήχος του σφενταμιού – τον Βίτια Ανικέεφ
Μια θύελλα κοντά στη Γιάλτα – την Όλια Κόζατς
Τα παιχνίδια – τη Μάσα Μεντοβούσινα
Η πλήξη στους Πριανίσκιν – τη Βάλια
Οι όχθες του ποταμού Κλιάζμα – τον Μπορόφσκι
Μια γιορτή στου Στεπάν – τον Οβσέενκο
Μια ανοιξιάτικη γιορτή – τον Ανατόλι
Το κατώφλι της μητρόπολης – τον Ιγκόρ Βέσνιν


They gave birth to:
The singing of birds in the woods – Olya Zak
A game of skittles – Samuil Ilich
A road in the woods – Nikulya Vlasov
Noise from a maple tree – Vitya Anikeev
A storm near Yalta – Olya Kosach
Toys – Masha Medovushina
Boredom at the Pryanishkins’ place – Valya
The banks of the Klyazma River – Borovsky
A celebration at Stepan’s – Ovseenko
A celebration in the spring – Anatoly
The threshold of the cathedral – Igor Vesnin



Σχόλιο του Σέλεζνεφ:
Ποτέ πριν δεν τον είχα δει τόσο μαλακωμένο, ποιητικό και ονειροπόλο. Μιλούσε για μακρινά δασώδη μέρη, για το θρόισμα των φύλλων και το γουργούρισμα του ρυακιού με μεγάλη λεπτομέρεια και με τέτοια έκσταση, λες και τα είχε δει και βιώσει, αν και ήξερα πολύ καλά πως δεν πήγαινε πουθενά, η φύση τον άφηνε αδιάφορο και καθόταν πάντα κλεισμένος στο δωμάτιό του.


Commentary by Seleznev:
Before that I never saw him so softened and poetically dreamy. He could talk about far-off wooded places, about the rustling of leaves and the mumbling of a brook in great detail and with rapture as if he had seen and experienced it, although I know for a fact that he never went anywhere, that he was indifferent to nature and he always sat in his room.





Ξέρω:
Μια γομολάστιχα: τον Νικολάι Βικτόροβιτς Λεκ
Μια μποτίλια: τη Φρίντα Σερέντα
Ένα φελλό: τον Σεργκέι Κούζμιτς Κολέζνικοφ
Μια βελόνα: την Άννα Εβγκράφοβνα Βαλούεβα
Ένα σπίρτο: την Αλεξάντρα Ιγκνάτιεβνα Πάνοβα
Ένα βούλωμα αρώματος: την Κάτια Σκοβόροντα
Ένα κοντύλι: τον Ρόμπερτ Αντόλφοβιτς
Ένα κατσαβίδι: την Κλάβντια Ιβάνοβνα Βετσέρνιαγια
Μια μπάλα: τον Μπόρις Νικολάεβιτς Κας
Το γυαλί ενός ρολογιού: τη Νίνα Αντρέεβνα Κροτ
Μια τρίχα: τον Μιχαήλ Φεντόροβιτς Μακέεφ
Ένα βραχιόλι: την Κορίνα Λβόβνα Πάτερσον
Ένα κουτάλι: τον Ιγκνάτι Ιγκνατίεβιτς Σάμπιροφ
Έναν πίνακα στον τοίχο: την Όλια Μαρκούσεβιτς
Ένα κρεβάτι: τον Μαρκ Φιλιμόνοβιτς Γκλίκεβιτς
Έναν καναπέ: την Άννα Μπορίσοβνα Γκριγκόριεβα


I know:
An eraser: Nikolai Viktorovich Lekh
A bottle: Frida Sereda
A cork: Sergei Kuzmich Kolesnikov
A needle: Anna Evgrafovna Valueva
A match: Aleksandra Ignatievna Panova
A top to a perfume bottle: Katya Skovoroda
A slate-pencil: Robert Adolfovich
A screwdriver: Klavdia Ivanovna Vechernyaya
A ball: Boris Nikolaevich Khas
A watch glass: Nina Andreevna Krot
A hair: Mikhail Fedorovich Makeev
A bracelet: Korinna Lvovna Patterson
A spoon: Ignaty Ignatievich Shabirov
A painting on the wall: Olya Markushevich
A bed: Mark Filimonovich Glikevich
A couch: Anna Borisovna Grigorieva




Ξέρω:
Ένα τρόλεϊ: τον Μαρκ Ζαχάροβιτς
Ένα αηδόνι: τη Λίντια Στρουμίλια
Μια σοφίτα: τον Ευγκένι Ιβάνοβιτς Κονοπλιάνοφ
Ένα κατάρτι: τον Καρλ Στεπάνοβιτς Γκότλιμπ
Το κατώφλι μιας παράγκας: τη Μίσουτκα
Ένα υγρό κούτσουρο: την Αλίνα Κροτ
Μια φωλιά πουλιού: τη Στεπάνιντα Παγκράτιεβνα
Ένα περιστόμιο: τον Ρούντικ Γκάσανοφ
Έναν πλωτήρα: την Αντονίνα Μόγιρικ
Ένα κύκλο στο νερό: τον Σερέμπριανι
Ένα ξύλο: τον Πίτερ Μπορίσοβιτς Σούριν
Μια μύτη: τον Σαμψών Κόπλιανοφ
Βλέφαρα: τον Κραπίβιν
Μια αχτίδα φωτός: τον Σούλμαν


I know:
A trolleybus: Mark Zakharovich
A nightingale: Lidia Strumilina
An attic: Evgeny Ivanovich Konoplyanov
A mast: Karl Stepanovich Gotlib
A threshold to a shed: Mishutka
A wet log: Alina Krot
A bird house: Stepanida Pankratievna
A rim: Rudik Gasanov
A float: Antonina Moyrik
A circle on water: Serebryany
Wood: Peter Borisovich Surin
A nose: Samson Koplyanov
Eyelids: Krapivin
A ray of light: Shulman

Ξέρω:

I know:


Σχόλιο του Σέφνερ:
Το να επιτρέψεις σε κάποιον το δικαίωμα να «δώσει ένα όνομα» στα πράγματα, αυτό είναι μεγάλο προνόμιο…
Για το λόγο αυτόν ο Μπαρμίν ένιωσε κάτι παρόμοιο με δημιουργική έξαψη, σχεδόν έκσταση (αν πιστέψουμε την άποψη του Σέλεζνεφ).
Όμως σε κανένα δεν είναι επιτρεπτή η βλασφημία χωρίς τιμωρία, ακόμη και με το ελαφρυντικό της άγνοιας – την πληρώνει με την παραφροσύνη του.


Commentary by Shefner:
To ascribe to oneself the right to “give a name” to something – this is the prerogative of something higher…
That’s why Barmin experienced something similar to creative excitement and even ecstasy (if we believe Seleznev’s story).
But no one is allowed blasphemy without punishment, even if they don’t know any better – he is paying for it with his insanity.



Σχόλιο της Λούνινα:
…όλα αυτά ακούγονται μέσα στην ανημπόρια του πόνου και του βαθύτατου ελέους, μέσα στην παραφροσύνη του: ένα ποτήρι νερό, μια κούνια, ο Μίλιν Ραβίν, η βροχή, ένα χωράφι σπαρμένο με σίκαλη, μια βραδιά στο Πρίλουκι....
…Τον άγγιξε παράξενα και οδυνηρά ένα προαίσθημα της Ένωσης του κόσμου…


Commentary by Lunina:
…The following can be heard to a point of helpless pain and a penetrating pity through his insanity: a glass of water, a swing, Milin Ravine, rain, a rye field, evening in Priluki…
…He was touched strangely and painfully by a premonition of the Unity in the world…




Αποσπάσματα από το 3ο Λεύκωμα της πανομοιότυπης έκδοσης Ο κύκλος 10 χαρακτήρες του Ίλια Καμπακόφ (ΕΜΣΤ, Αρ. Εισ. 151/01), με τίτλο «Ο γενναιόδωρος Μπαρμίν» (51 Χ 36 εκ., σελίδες 50)

Extracts from the 3rd Album in the facsimile edition The Cycle 10 Characters by Ilya Kabakov (EMST, Inv. No. 151/01), titled “The Generous Barmin” (51 X 36 cm, pages 50)

2. Με αστεία και γρίφους / With jokes and riddles

ΛΕΕΙ:
Οι γονείς και οι παππούδες μου ήταν κλόουν και γελωτοποιοί, ακόμη και πριν από την επανάσταση. Η θεία μου ήταν κλόουν στο Ταγκανρόγκ, ο θείος μου στην Τιφλίδα και ο πατέρας μου κλόουν στο Κίεβο. Κληρονομήσαμε από αυτούς ένα σωρό παράξενες ιστορίες και ανέκδοτα που συλλέγω και διατηρώ με προσοχή. Μερικά μου φαίνονται αστεία ακόμη και σήμερα.

HE SAYS:
My parents and grandparents were clowns and jokers even before the revolution. My aunt worked as a clown in Taganrog, my uncle in Tiflis and my father was a clown in Kiev.We inherited from them a lot of strange stories and jokes which I carefully collect and preserve.Some of them are funny to me even now.

Γκόροκοφ:
ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ
–…Γιατί δεν το βρίσκεις αστείο;
–…Γιατί είμαι από άλλη οργάνωση.
ΑΣΤΕΙΟ

Gorokhov:
THAT’S FUNNY
-…Why don’t you think it’s funny?
-… Because I’m from another organization.
JOKE



Δέκα τριανταφυλλιές στο Κόσσα

Σημείωση: Οι μάρτυρες λένε ότι, όταν τη Δευτέρα ήρθαν οι εργάτες στο βουνό Ματίτζα για να μαζέψουν τα τριαντάφυλλα, είδαν μερικές τριανταφυλλιές να έχουν ξεκολλήσει από το έδαφος και να πετούν στον αέρα. Ο άνεμος τις παρέσερνε απαλά, αλλά εκείνες δεν έπεφταν. Ολόκληρο το χωριό μαζεύτηκε να δει και οι χωρικοί τσίριζαν και ούρλιαζαν ως το σούρουπο, αλλά τίποτα δεν άλλαξε…Το πράγμα συνεχίστηκε όλη την εβδομάδα μέχρι την Κυριακή, που έπιασε θύελλα δυνατή.

Ten rose bushes in Kossah

Note: Witnesses say that on Monday when the rose collectors arrived at Matitza mountain they saw a few rose bushes which had detached themselves from the earth floating in the air. The rose bushes were gently blowing in the wind, but they didn’t come down. The entire village came to look, they screamed and shouted until nightfall, but nothing changed…This went on all week until a severe storm on Sunday.

Ο αφέντης του κάστρου γύρισε, ο υπηρέτης τρέχει μ’ ένα φως
The owner of the castle has returned, the servant is hurrying with a light

Ο γερο-αμαξάς με το άλογό του Μαίρη.

The old coachman with his horse Mary.

Σχόλιο του Κάσπερ:

Ο Γκόροκοφ μού έστελνε τακτικά συλλαβόγριφους, σταυρόλεξα και άλλα παράξενα, για την τελευταία σελίδα του περιοδικού μας.

Κανένας από το προσωπικό δεν τον έβλεπε ποτέ, αν και διατηρούσαμε διαρκή αλληλογραφία και απαντούσε με συνέπεια στα γράμματά μας.

Commentary by Kashper:

Gorokhov would regularly send me charades, crossword puzzles, funny items for the last page of our magazine.

No one on the magazine staff ever saw him, even though there was a constant correspondence with him and he answered all our letters punctually.

Οι «Συμπτώσεις» του Λεβ Λβόβιτς»

Η Όλια σκοντάφτει, της πέφτει το καλάθι με τα λαχανικά.

Εδώ, ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, πρόκειται για απλή σύμπτωση.*

*Σημείωση: Η Όλια έσπασε τον αστράγαλό της.

Lev Lvovich’s “Coincidences”

Olya falls, dropping the basket of vegetables.

Here, AS ONE CAN SEE, is a simple coincidence.*

*Note: Olya’s heel broke.

Οι «Συμπτώσεις» του Λεβ Λβόβιτς»

Το αεροσκάφος ΙL-18 κατεβαίνει.

Εδώ, ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, πρόκειται για απλή σύμπτωση.*

*Σημείωση: Η Μόσχα πλησιάζει.

Lev Lvovich’s “Coincidences”

The IL-18 plane is going down.

Here, AS ONE CAN SEE, is a simple coincidence.*

*Note: Moscow is approaching.

Σχόλιο του Γκόροκοφ:

Να μια περιγραφή ενός από τα νούμερα του Λεβ Λβόβιτς.
Στην αρένα έχουν στήσει μια πόρτα, σκέτη, χωρίς τοίχους, που ανοίγει κι από τις δύο πλευρές.
Ο Λεβ Λβόβιτς ντυμένος Μπιμ και ο Αρκάντι Λβόβιτς ντυμένος Μπομ στέκονται σε κάθε πλευρά της πόρτας.
Ιδού ο διάλογος:
«Μπιμ!»
«Τι είναι, Μπομ;»
«Να μπω;»
«Εγώ να μπω;»
«Τότε άνοιξε την πόρτα!»
«Όχι, άνοιξέ την εσύ!»
«Για περίμενε να δούμε. Εγώ ήρθα να δω εσένα!»
« Όχι, εγώ ήρθα να δω εσένα! Άσε με να μπω!»
«Όχι!» κτλ.

Commentary by Gorokhov:

Here is a description of one of Lev Lvovich’s numbers.
There is a door standing in the arena, only a door without any walls, which opens both ways.
Lev Lvovich dressed as Bim and Arkady Lvovich dressed as Bom are standing on opposite sides of the door.
Here is their conversation:
“Bim!”
“What, Bom?”
“Can I come in?”
“Can I?”
“Then open the door!”
“No, you open it!”
“Wait, let’s figure this out.
I came to see you!”
“No, I came to see you! Let me in!?”
“No!” – etc.

Το «Παιχνίδι» του Αρκάντι Λβόβιτς»

Η κόμισα Άννα Μίσκοβα επισκέπτεται το κτήμα της επαρχίας Ζουέβς.*

*Σημείωση: το 1843.

Arkady Lvovich’s “Game”

The Countess Anna Mishkova is visiting the Zuevs’ country estate.*

*Note: 1843.

Το «Παιχνίδι» του Αρκάντι Λβόβιτς»

Σημείωση: Οι αρχαίοι άγνωστοι χρόνοι.

Arkady Lvovich’s “Game”

Note: Ancient unknown times.

Σχόλιο του Κάσπερ:

Το φθινόπωρο ο Γκόροκοφ βραβεύτηκε για τη δουλειά του.
Τον καλέσαμε στην τελετή απονομής αλλά μας έστειλε ένα γράμμα, λέγοντας πως είναι άρρωστος και δεν μπορεί να έρθει.
Τότε αποφασίσαμε να πάμε εμείς οι ίδιοι να συναντήσουμε τον μυστηριώδη επιστολογράφο. Αλλά κάτι ανεξήγητο συνέβη.
Μας άνοιξε μια ηλικιωμένη γυναίκα και, όταν της εξηγήσαμε ποιοιήμασταν και το λόγο της επίσκεψής μας, έμεινε κατάπληκτη και μας είπε πως μάλλον είχε γίνει κάποια παρεξήγηση.
Τότε εμφανίστηκε ο άντρας της και είπε ότι, παρόλο που λεγόταν Γκόροκοφ, λέξη δεν είχε γράψει στη ζωή του, δεν είχε ιδέα για όλο αυτό, και όλη του τη ζωή την είχε περάσει στο ντεπό του τραμ, ως οδηγός.

Commentary by Kashper:

Gorokhov’s work got an award this autumn.
We invited him to come to the award ceremony, but he sent us a letter saying that he was sick and he couldn’t come.
Then we decided to go to him ourselves, and to meet our mysterious correspondent. But something unexplainable happened.
An elderly woman opened the door, and when we explained who we were and why we had come, she acted terribly surprised, saying that there must have been some misunderstanding.
Then her husband appeared and said that even though his last name was Gorokhov, he never wrote anything in his life, and didn’t even know what it was, and that all his life he had worked in the tram depot as a driver.

Σχόλιο του Κόγκαν:

Αν δούμε το να αστειεύεται κανείς ως φιλοσοφικό δόγμα, σημαίνει απλά ότι ένα άλλο, δεύτερο επίπεδο νοήματος προκύπτει και αμφισβητεί το πρώτο επιφανειακό επίπεδο που είναι προσβάσιμο σε όλους.
Αυτό ωστόσο δεν μας οδηγεί σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά μάλλον όλα παραμένουν στην επιφάνεια, σ’ αυτά τα δύο επίπεδα που παίζουν διαρκώς μεταξύ τους

Commentary by Kogan:

Joking, if we talk about it as a philosophical doctrine, simply means that another, lower layer of meaning breaks through and discredits the first, uppermost surface layer of meaning that is accessible to everyone.
But this doesn’t lead to further profundity, but rather everything remains on the surface, in these two layers which play endlessly with each other.

Σχόλιο της Λούνινα:

Δεν μ’ αρέσει ο Γκόροκοφ.

Commentary by Lunina:

I don’t like Gorokhov.

Αποσπάσματα από το 2ο Λεύκωμα της πανομοιότυπης έκδοσης Ο κύκλος 10 χαρακτήρες του Ίλια Καμπακόφ (ΕΜΣΤ, Αρ. Εισ. 150/01), με τίτλο «Ο αστειευόμενος Γκόροκοφ» (51 Χ 36 εκ., σελίδες 48)

Extracts from the 2nd Album in the facsimile edition The Cycle 10 Characters by Ilya Kabakov (EMST, Inv. No. 150/01), titled “The Joker Ghorokhov” (51 X 36 cm, pages 48)

1. Μέσα στην ντουλάπα / In the closet

ΛΕΕΙ: Όταν ήμουνα παιδί, κάθισα σχεδόν μισό χρόνο μέσα στην ντουλάπα, όπου δεν μπορούσε να μ’ ενοχλήσει κανείς και μπορούσα να φανταστώ τι γινόταν στο δωμάτιο από τους ήχους που έφταναν μέσα από το τοίχωμα.Καθόμουνα εκεί μέσα και φανταζόμουνα ότι έβγαινα και πετούσα, υψωνόμουν πάνω από την πόλη και τη γη ολόκληρη, χανόμουν στον ουρανό…Καθόμουνα εκεί τόσο πολύ, που, όταν άνοιξα την πόρτα, δεν μπορούσα να δω τίποτα από το εκτυφλωτικό φως.

HE SAYS: As a child I sat in the closet for half a year, where no one could disturb me, and I could imagine what was going on in the room by the sounds coming through the wall. Sitting there, I imagined to myself that I was flying out of the closet and rising over the city and over the entire earth and I was disappearing into the sky…I would sit there for so long that when I opened the door I couldn’t see anything from the blinding light.

Μέσα στην ντουλάπα/ In the closet

H πίσω αυλή του σπιτιού μας / The backyard of our house

Oδός Ρόζας Λούξεμπουργκ / Rosa Luxemburg Street

O ουρανός / The sky

Τρίτο Λεύκωμα του Πριμακόφ:
ΛΕΞΕΙΣ
…Αλλά άρθρωνε μόνο λέξεις χωρίς νόημα ...
Β. Καβερίν, Οι δύο καπετάνιοι

Third album by Primakov:
WORDS
…But he pronounced only nonsensical words…
V.Kaverin. Two Captains

Φρέσκια ντομάτα / A fresh tomato

Άσπρο σύννεφο / A white cloud

Λαμπερή μέρα / A bright day

Σχόλιο του Κόγκαν:
Προφανώς, καθώς καθόταν στη ντουλάπα, τον κατέλαβε ξαφνικά πανικός και, για να ηρεμήσει, άρχισε να λέει στον εαυτό του: «Είμαι στην ντουλάπα! Είμαι στην ντουλάπα!».
Το γεγονός ότι «ονόμασε» το χώρο απέβη γι’ αυτόν σημαντικός και σωτήριος μηχανισμός.
Γίνεται, ασυνείδητα, νομιναλιστής και φυσικά, όταν κοιτάζει έξω από την ντουλάπα, βλέπει λέξεις αντί για πράγματα.

Commentary by Kogan:
Apparently, when he was sitting in the closet, he was suddenly overcome by terror and in order to calm himself down he Kept repeating to himself “I’m in the closet! I’m in the closet!”
Hence, “naming” became an important and saving device for him.
He is becoming an unconscious nominalist and, of course, when he looks out from the closet he sees words instead of things.

Σχόλιο της Λούνινα:
Μόνο μια ψυχή που μένει κλειδωμένη και περιστοιχίζεται παντού από σκότος θα μπορούσε να ονειρευτεί με τόσο πάθος τα μακρινά μέρη που λούζονται στο λιόφωτο, τους ελεύθερους ορίζοντες... Η ψυχή ανεβαίνει απαλά και χάνεται στον γαλανό ουρανό…

Commentary by Lunina:
Only a soul sitting locked up and surrounded on all sides by darkness could dream with such fervor about far away places bathed in sunlight, about the unbounded horizon… It (the soul) smoothly ascends and disappears in the blue sky…

Αποσπάσματα από το 1ο Λεύκωμα της πανομοιότυπης έκδοσης Ο κύκλος 10 χαρακτήρες του Ίλια Καμπακόφ (ΕΜΣΤ, Αρ. Εισ. 149/01), με τίτλο «Ο Πριμακόφ που κάθεται στην ντουλάπα» (51 Χ 36 εκ., σελίδες 47)

Extracts from the 1st Album in the facsimile edition The Cycle 10 Characters by Ilya Kabakov (EMST, Inv. No. 149/01), titled “Sitting-in-the-closet Primakov” (51 X 36 cm, pages 47)

The person who describes his life through characters

With whom to begin? Who had the right to self-expression first? The “Master” had the cloudiest notions concerning this. He decided to let each talk one after the other, stand before him with his account of the world, and then it would be possible to compare, choose, and determine who is more important, more significant…

Ilya Kabakov, 10 Characters (extract)





















10 characters, 10 stories. In images and words. Without a beginning and an end.
Discover them day by day through 7 selected images from each album.

Image: The Cycle 10 Characters, 1968-1974 by Ilya Kabakov, installation view from the exhibition 7 + 7, from the EMST collection (2004)

Γέφυρες ανάμεσα στα μουσεία, τα αρχεία και τις βιβλιοθήκες Bridges between the museums, the archives and the libraries

Η αυξανόμενη ζήτηση και η πρωτοφανής χρηματοδότηση για την παραγωγή υψηλής ποιότητας ψηφιακού πολιτιστικού περιεχομένου από τους εμπιστευμένους αποθέτες πληροφοριών όπως τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες και τα αρχεία, έχει δημιουργήσει εμπόδια και προβλήματα στη μέθοδο τεκμηρίωσης αυτών των διαφορετικών αντικειμένων.

Μεγάλο μέρος αυτών των πληροφοριών είναι πλέον διαθέσιμο στο διαδίκτυο, αλλά ο ψηφιακός αυτός πολιτισμός από τα αποκαλούμενα «όργανα της μνήμης» είναι χαρακτηριστικά επιτακτικός, υψηλής ποιότητας, καίριος για την εκπαίδευση και την έρευνα και απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα των χρηστών του διαδικτύου. Είναι χρέος των ψηφιακών αποθετηρίων να δημιουργούν πλέον υψηλής ποιότητας ψηφιακό πολιτιστικό απόθεμα τόσο στη μορφή του όσο και στην τεκμηρίωση του, παρέχοντας πλούσιες πληροφορίες και μεταδεδομένα.

Εντούτοις, τα μουσεία, οι βιβλιοθήκες και τα αρχεία τείνουν να παράγουν πληροφορίες με ετερογενή δομή σε σχέση με την τεκμηρίωση.

Υπάρχουν σημαντικές εννοιολογικές επικαλύψεις στις συλλογές και των τριών οργανισμών και οι περιγραφές του περιεχομένου τους μπορούν να ποικίλουν σύμφωνα με τον Τύπο συλλογής, τη Θεματική Προσέγγιση, το Επίπεδο λεπτομέρειας της περιγραφής, κλπ

Λόγω αυτής της ποικιλομορφίας, κανένα περιγραφικό σχήμα δεν έχει επινοηθεί που να ικανοποιεί τις ανάγκες όλων των μουσείων, των βιβλιοθηκών και των αρχείων. Αντ' αυτού, ένας μεγάλος αριθμός διαφορετικών προτύπων και πρακτικών έχει εξελιχθεί για την τεκμηρίωση αυτών των συλλογών.

Αναμφισβήτητα, η κοινότητα των βιβλιοθηκών έχει σημειώσει τη σημαντικότερη πρόοδο προς τη υιοθέτηση των κοινών περιγραφικών πρακτικών, γεγονός που οφείλεται στη κατοχύρωση και τη διάδοση των προτύπων της οικογένειας MARC.

Το σύνολο στοιχείων των μεταδεδομένων του προτύπου Dublin Core περιορίστηκε βασικά στην ανάκτηση πληροφοριών, με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να χαρτογραφηθούν οι πολλαπλές πλούσιες πηγές στοιχείων σε ένα πολύ απλούστερο σχήμα κατά τρόπο συνεπή, λόγω των διάφορων σημασιολογικών συμβιβασμών που πρέπει να γίνουν.

Για να αγκαλιάσουμε όμως όλα τα είδη πληροφοριών που συγκεντρώνονται σε έναν πολιτιστικό οργανισμό και να μπορέσουμε να τα περιγράψουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχουμε ολοκληρωμένη και σφαιρική τεκμηρίωση για την έρευνα θα πρέπει να καταφύγουμε σε ένα εμπλουτισμένο πρότυπο σαν το CIDOC.

Το CIDOC προσφέρει μια εναλλακτική λύση στην πρόκληση της ομοιογενοποίησης αυτών των πληροφοριών στον τομέα της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Ελλάδα αντιμετωπίζουμε επί πρόσθετα το πρόβλημα της γλώσσας.

Οπότε ίσως μια πρωτοβουλία-προσέγγιση που θα αρχίσει με την μετάφραση των προτύπων και την χαρτογράφηση των κοινών πεδίων για την τεκμηρίωση των μουσειακών αντικειμένων, της συλλογής της βιβλιοθήκης και των αρχείων, μπορεί να μας οδηγούσε πιο κοντά στη σφαιρική λύση του προβλήματος.

Around the world, there is both increasing demand and unprecedented funding available for high quality digital cultural content from trusted information providers such as museums, libraries and archives.

Unlike much of the information available on the Web, digital cultural content from so–called "memory institutions" is typically authoritative, high quality, useful for education and research and has broad appeal to a wide range of audiences. As a result, there is a big impetus to make interoperable digital cultural content available via the Internet.

However, the curatorial information managed by museums, libraries and archives tends to be somewhat heterogeneous in structure and content, although there are significant conceptual overlaps; collections and the descriptions of their contents can vary according to factors such as: Collection type, Curatorial approach, Subject discipline, Granularity of description, Level of detail of description.

Because of this diversity, no single descriptive schema has been devised that meets the needs of all museums, libraries and archives. Instead, a plethora of localized domain and application–specific standards and practices has evolved for the documentation of collections.

Across the memory institution sector, the library community has undoubtedly made the most significant progress towards the widespread adoption of shared descriptive practices, due primarily to the compelling economics of the co–operative cataloguing model: the MARC family of standards

The Dublin Core Metadata Element Set was originally intended solely for resource discovery and as a result it is very difficult to map different and multiple rich information sources in a simpler schema, because of the various semantic compromises that must be made.

In order to we embrace however all the types of information that are assembled in a cultural organism and we must describe them in such a way that we provide completed and overall documentation on the research, we must resort in the enriched model as the CIDOC.

The CIDOC offers an alternative solution in the challenge of benefit of important incorporated access in the heterogeneous information of cultural heritage.

In Greece we face, moreover the problem of language. Therefore perhaps an initiative-approach that will begin with the translation of models and the mapping of common fields for the documentation of museum objects, the library collections and the archives, can lead us more near to the spherical solution of problem.