Για τη σύνθεση του Originale ο Karlheinz Stockhausen συνδύασε το σημαντικό μουσικό έργο Kontakte (που αποτελείται από προ-ηχογραφημένο τετρακάναλο ηλεκτρονικό ήχο, πιάνο και κρουστά) με θεατρικά στοιχεία: ένας ζωγράφος, ένας ηθοποιός, ένας ποιητής, ένα κινηματογραφιστής, ένας τεχνικός φωτισμού και δύο μοντέλα εκτελούν τις επαγγελματικές τους ιδιότητες πάνω στη σκηνή σε προκαθορισμένες χρονικές στιγμές. Το βίντεο του Peter Moore αποτελεί το ντοκουμέντο της πρώτης παρουσίασης στις Ηνωμένες Πολιτείες του έργου Originale του Stockhausen, στο πλαίσιο του 2nd Annual New York Avant Garde Festival το 1964, σε σκηνοθεσία του Allan Kaprow και συν-διοργάνωση της Charlotte Moorman αλλά και με τη συμμετοχή των Nam June Paik, Max Neuhaus, James Tenney, Allen Ginsberg, Dick Higgins, Jackson Mac Low, Carolee Schneemann. Στο βίντεο αυτό ο Moore συνδυάζει λήψεις από δύο διαφορετικές ημέρες της συναυλίας, με ασυγχρόνιστο ήχο, δείχνοντας έτσι τον μεταβλητό χαρακτήρα και τη δημιουργική χρήση του τυχαίου στοιχείου σε ένα χάπενινγκ σταθμό στην ιστορία της μουσικής και της περφόρμανς.
Ένα από τα ιστορικά, πλέον, γεγονότα που συνέβησαν λόγω αυτής της συναυλίας, είναι η γνωριμία της Charlotte Moorman με τον Nam June Paik
Σε αυτό το βίντεο του Fred Stern η ίδια η Moorman αφηγείται με γλαφυρό τρόπο τις λεπτομέρειες γύρω από τη γνωριμία τους αλλά και γύρω από μια εκδήλωση για την οποία συγκεντρώθηκαν και συνεργάστηκαν κάποιες από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής και αμερικάνικης avant-garde.
Showing posts with label READINGS. Show all posts
Showing posts with label READINGS. Show all posts
Wednesday, August 12, 2009
Wednesday, July 1, 2009
Δυο ποιητές στον κήπο με τις Αζαλέες
Two Poets in a Rhododendron Grove
June 11: Wednesday (1958)
[…] The evening was dim, light grey with wet humid mist, swimming green. I took a pair of silver-plated scissors in my raincoat pocket with the intent to cut another rose - yellow, if possible -from the rose garden (by the stone lion's head fountain) just come into bloom - a rose to begin to unbud as the red, almost black-red rose now giving out prodigal scent in our livingroom. We walked round on the road to the stucco house & were about to descend to the rose garden when we heard a loud crackling sound as of the breaking of twigs. We thought it must be a man we'd seen in another part of the park coming through the thick rhododendron groves from the frog-pond. The yellow roses were blowzy, blasted, no bud in view. I leaned to snip a pink bud, one petal uncurling, and three hulking girls came out of the rhododendron grove, oddly sheepish, hunched in light manilla-colored raincoats. We stood regnant in our rose-garden and stared them down. They shambled, in whispered converse, to the formal garden of white peonies & red geraniums, stood at a loss under a white arbor. "I'll bet they're wanting to steal some flowers", Ted said. Then the girls evidently agreed to walk off. I saw an orange rosebud, odd, which I've never before seen, and bent to clip it, a bud of orange velvet, after the girls were out of sight. The grey sky lowered, thunder rumbled in the pines, and a warm soft rain began to fall greyly as if gently squeezed from a grey sponge. We started home through the rhododendron groves where the girls had come out. I saw, as we had half-envisioned, but yet saw with a shock, a newspaper loaded with scarlet rhododendron blossoms neatly tucked behind a bush. I began to get angry. We walked farther, and saw another newspaper crammed full of bright pink rhododendrons. I had a wild impulse, which I should have followed to satisfy my blood lust, to take up all the rhododendron flowers and set them afloat in the frog-pond like rootless lilies to spite the guilty-pickers & preserve the flowers as long as they would be preserved in water for the public eye. I picked up bunches of the scarlet ones, but Ted, also angry, wouldn't have it. But as we passed the pond and had come out onto open grass, we both turned back, of one accord to put the blossoms in the pond. As I must have sensed, the girls were back - we heard muffled laughter & the cracking of branches broken carelessly. We came up slowly with evil eyes. I felt blood-lust - sassy girls, three of them -"O, here's a big one", a girl ostentatiously said. "Why are you picking them?" Ted asked. "For a dance. We need them for a dance." They half-thought we would approve. "Don't you think you'd better stop?" Ted asked, "this is a public park." Then the little one got brassy & fairly sneered "This isn't your park." "Nor yours," I retorted, wanting strangely to claw off her raincoat, smack her face, read the emblem of her school on her jersey & send her to jail. "You might as well pull up the bush by its roots." She glared at me & I gave her a mad wild still stony glare that snuffed hers out. Showily she directed another girl to get the other rhododendrons. We followed them to the pond, where they stood, consulted, then doubled back on their tracks. We followed to the edge of the rhododendron grove in the rain, lightning flashed, almost clear red, and we saw them hurrying down to a waiting car & loading the rhododendrons into the openback trunk. We let them go. If we made them uncomfortable it is almost enough. But we were angry. And I wondered at my split morality. Here I had an orange and a pink rosebud in my pocket and a full red rose squandering its savors at home, & I felt like killing a girl stealing armfuls of rhododendrons for a dance: I guess I feel my one rose a week is aesthetic joy for me & Ted & sorrow or loss for no one - yellow roses are gone blowzy - why not conserve one bud through full bloom to blowzy death & replace it with another: to possess & love an immortal many-colored rose during rose-season while leaving a gardenful -but these girls were ripping up whole bushes - that crudeness & wholesale selfishness disgusted & angered me. I have a violence in me that is hot as death-blood. I can kill myself or -I know it now - even kill another. I could kill a woman, or wound a man. I think I could. I gritted to control my hands, but had a flash of bloody stars in my head as I stared that sassy girl down, and a blood-longing to fly at her & tear her to bloody beating bits.[...]
The Journals of Sylvia Plath 1950-1962, edited by Karen V. Kukil,(2000), Faber and Faber Ltd, pp.393-395
Η Σύλβια Πλαθ παρουσιάζεται ως καλλιτέχνης του μήνα με το έργο της The Journals of Sylvia Plath 1950-1962
Η Σύλβια Πλαθ γεννήθηκε το 1932 και αυτοκτόνησε το 1963. Τα λεπτομερή ημερολόγια που κρατούσε από 11 ετών εκτός από ντοκουμέντο της ζωής μιας θυελλώδους προσωπικότητας αποτελούν και το βασικότερο εργαλείο στα χέρια κάθε μελετητή του άκρως προσωπικού και εξομολογητικού λογοτεχνικού της έργου. Την πρώτη έκδοση τους, το 1982, επιμελήθηκε ο ποιητής και σύζυγος της Τεντ Χιουζ, ο οποίος και κατηγορήθηκε ότι παρέλειψε αποσπάσματα που τον χαρακτήριζαν αρνητικά.. Λίγο πριν το θάνατο του, και με αφορμή την επικείμενη επανέκδοση των ημερολογίων το 2000, ο Χιούζ παραδίδει στην δημοσιότητα τριπλάσιο υλικό που μέχρι προηγουμένως ο ίδιος είχε αποκρύψει. Με το υλικό αυτό καθίσταται δυνατή μια εκ νέου ανάλυση των τελευταίων ποιητικών έργων της Πλαθ. Η ζωή, ο θάνατος και το έργο της Πλαθ μοιάζουν να γράφονται και να ξαναγράφονται καθώς προκύπτει νέο υλικό που αναιρεί ή επιβεβαιώνει υποθέσεις των μελετητών και βιογράφων της.
Την αποτυχία κάθε προσπάθειας συνολικής κρίσης επισφραγίζει η ιστορία των δύο χαμένων ημερολογίων*: Όπως αναφέρει ο Τεντ Χιούζ στην εισαγωγή της πρώτης τους έκδοσης, το ένα ημερολόγιο «εξαφανίστηκε». Το δεύτερο, που περιείχε τις κρίσιμες καταγραφές των τελευταίων ημερών της ζωής της Πλαθ, καταστράφηκε από τον ίδιο γιατί όπως δήλωσε αργότερα «εκείνες τις μέρες πίστευα ότι η λήθη είναι απαραίτητη για την επιβίωση».
*Τα δύο αυτά χαμένα ημερολόγια, που υπάρχουν δια της απουσίας τους, αποτέλεσαν και την έμπνευση για το έργο της Νίνας Παπακωσταντίνου Σύλβια Πλαθ: Το χαµένο ηµερολόγιο, 2008 το οποίο επίσης παρουσιάζεται στην έκθεση heart in heart
[…] The evening was dim, light grey with wet humid mist, swimming green. I took a pair of silver-plated scissors in my raincoat pocket with the intent to cut another rose - yellow, if possible -from the rose garden (by the stone lion's head fountain) just come into bloom - a rose to begin to unbud as the red, almost black-red rose now giving out prodigal scent in our livingroom. We walked round on the road to the stucco house & were about to descend to the rose garden when we heard a loud crackling sound as of the breaking of twigs. We thought it must be a man we'd seen in another part of the park coming through the thick rhododendron groves from the frog-pond. The yellow roses were blowzy, blasted, no bud in view. I leaned to snip a pink bud, one petal uncurling, and three hulking girls came out of the rhododendron grove, oddly sheepish, hunched in light manilla-colored raincoats. We stood regnant in our rose-garden and stared them down. They shambled, in whispered converse, to the formal garden of white peonies & red geraniums, stood at a loss under a white arbor. "I'll bet they're wanting to steal some flowers", Ted said. Then the girls evidently agreed to walk off. I saw an orange rosebud, odd, which I've never before seen, and bent to clip it, a bud of orange velvet, after the girls were out of sight. The grey sky lowered, thunder rumbled in the pines, and a warm soft rain began to fall greyly as if gently squeezed from a grey sponge. We started home through the rhododendron groves where the girls had come out. I saw, as we had half-envisioned, but yet saw with a shock, a newspaper loaded with scarlet rhododendron blossoms neatly tucked behind a bush. I began to get angry. We walked farther, and saw another newspaper crammed full of bright pink rhododendrons. I had a wild impulse, which I should have followed to satisfy my blood lust, to take up all the rhododendron flowers and set them afloat in the frog-pond like rootless lilies to spite the guilty-pickers & preserve the flowers as long as they would be preserved in water for the public eye. I picked up bunches of the scarlet ones, but Ted, also angry, wouldn't have it. But as we passed the pond and had come out onto open grass, we both turned back, of one accord to put the blossoms in the pond. As I must have sensed, the girls were back - we heard muffled laughter & the cracking of branches broken carelessly. We came up slowly with evil eyes. I felt blood-lust - sassy girls, three of them -"O, here's a big one", a girl ostentatiously said. "Why are you picking them?" Ted asked. "For a dance. We need them for a dance." They half-thought we would approve. "Don't you think you'd better stop?" Ted asked, "this is a public park." Then the little one got brassy & fairly sneered "This isn't your park." "Nor yours," I retorted, wanting strangely to claw off her raincoat, smack her face, read the emblem of her school on her jersey & send her to jail. "You might as well pull up the bush by its roots." She glared at me & I gave her a mad wild still stony glare that snuffed hers out. Showily she directed another girl to get the other rhododendrons. We followed them to the pond, where they stood, consulted, then doubled back on their tracks. We followed to the edge of the rhododendron grove in the rain, lightning flashed, almost clear red, and we saw them hurrying down to a waiting car & loading the rhododendrons into the openback trunk. We let them go. If we made them uncomfortable it is almost enough. But we were angry. And I wondered at my split morality. Here I had an orange and a pink rosebud in my pocket and a full red rose squandering its savors at home, & I felt like killing a girl stealing armfuls of rhododendrons for a dance: I guess I feel my one rose a week is aesthetic joy for me & Ted & sorrow or loss for no one - yellow roses are gone blowzy - why not conserve one bud through full bloom to blowzy death & replace it with another: to possess & love an immortal many-colored rose during rose-season while leaving a gardenful -but these girls were ripping up whole bushes - that crudeness & wholesale selfishness disgusted & angered me. I have a violence in me that is hot as death-blood. I can kill myself or -I know it now - even kill another. I could kill a woman, or wound a man. I think I could. I gritted to control my hands, but had a flash of bloody stars in my head as I stared that sassy girl down, and a blood-longing to fly at her & tear her to bloody beating bits.[...]
The Journals of Sylvia Plath 1950-1962, edited by Karen V. Kukil,(2000), Faber and Faber Ltd, pp.393-395
Η Σύλβια Πλαθ παρουσιάζεται ως καλλιτέχνης του μήνα με το έργο της The Journals of Sylvia Plath 1950-1962
Η Σύλβια Πλαθ γεννήθηκε το 1932 και αυτοκτόνησε το 1963. Τα λεπτομερή ημερολόγια που κρατούσε από 11 ετών εκτός από ντοκουμέντο της ζωής μιας θυελλώδους προσωπικότητας αποτελούν και το βασικότερο εργαλείο στα χέρια κάθε μελετητή του άκρως προσωπικού και εξομολογητικού λογοτεχνικού της έργου. Την πρώτη έκδοση τους, το 1982, επιμελήθηκε ο ποιητής και σύζυγος της Τεντ Χιουζ, ο οποίος και κατηγορήθηκε ότι παρέλειψε αποσπάσματα που τον χαρακτήριζαν αρνητικά.. Λίγο πριν το θάνατο του, και με αφορμή την επικείμενη επανέκδοση των ημερολογίων το 2000, ο Χιούζ παραδίδει στην δημοσιότητα τριπλάσιο υλικό που μέχρι προηγουμένως ο ίδιος είχε αποκρύψει. Με το υλικό αυτό καθίσταται δυνατή μια εκ νέου ανάλυση των τελευταίων ποιητικών έργων της Πλαθ. Η ζωή, ο θάνατος και το έργο της Πλαθ μοιάζουν να γράφονται και να ξαναγράφονται καθώς προκύπτει νέο υλικό που αναιρεί ή επιβεβαιώνει υποθέσεις των μελετητών και βιογράφων της.
Την αποτυχία κάθε προσπάθειας συνολικής κρίσης επισφραγίζει η ιστορία των δύο χαμένων ημερολογίων*: Όπως αναφέρει ο Τεντ Χιούζ στην εισαγωγή της πρώτης τους έκδοσης, το ένα ημερολόγιο «εξαφανίστηκε». Το δεύτερο, που περιείχε τις κρίσιμες καταγραφές των τελευταίων ημερών της ζωής της Πλαθ, καταστράφηκε από τον ίδιο γιατί όπως δήλωσε αργότερα «εκείνες τις μέρες πίστευα ότι η λήθη είναι απαραίτητη για την επιβίωση».
*Τα δύο αυτά χαμένα ημερολόγια, που υπάρχουν δια της απουσίας τους, αποτέλεσαν και την έμπνευση για το έργο της Νίνας Παπακωσταντίνου Σύλβια Πλαθ: Το χαµένο ηµερολόγιο, 2008 το οποίο επίσης παρουσιάζεται στην έκθεση heart in heart
Monday, August 25, 2008
Ελένης Εγκώμιον
«…θέλησα να γράψω τον λόγο ως εγκώμιο της Ελένης και δικό μου παιχνίδι».
Έτσι τελειώνει ένα από τα απολαυστικότερα αναγνώσματα, το Ἑλένης Ἐγκώμιον του Γοργία. Προηγουμένως, ο γόης του λόγου έχει προσπαθήσει, εν είδει ρητορικής άσκησης και χαρίζοντας τους μεγαλύτερους επαίνους στην «πρώτη των πρώτων», να ανασκευάσει τα όσα πιστεύονταν για την ωραία Ελένη, κι έτσι να την αποκαταστήσει ηθικά.
Ο αναγνώστης σίγουρα ξαφνιάζεται, δυσπιστεί, το σκέφτεται αλλά και συνεπαρμένος από τη γοητευτική αφήγηση των διαφορετικών εκδοχών της αλήθειας, αφήνεται στην επαναληπτική φούγκα της μεταμοντέρνας αυτής νουβέλας. Κι εκεί στην τελευταία γραμμή, τον περιμένει μια άλλη αποκάλυψη. Το «παίγνιον» του Γοργία.
Ο συγγραφέας παίζει και το ομολογεί. Εξαπατά τον αναγνώστη; Του υποδεικνύει να μην τον παίρνει στα σοβαρά; Παίρνει πίσω τις πολλές αλήθειες; Ή το παιχνίδι παίρνει τη θέση της μιας και μοναδικής αλήθειας, εναντίον της οποίας είχε εξαντλήσει όλα του τα επιχειρήματα και τις λέξεις; Κι αν η ιστορία του παιχνιδιού είναι κι αυτή ένα κάμωμα;
Ο αναγνώστης, είτε πάει γυρεύοντας είτε όχι, κάνει υποθέσεις, δοκιμάζεται. Ποιος όμως μπορεί να αποκλείσει ότι, και από τη δική του μεριά, κλείνει το μάτι στον αμοραλισμό του δεινού σοφιστή; Άλλωστε, αυτό που πραγματικά παίζεται στην ανάγνωση, δεν είναι μόνο η επίδραση της γραφής σ’ αυτόν που διατρέχει το κείμενο. Είναι η επαναφορά στο προσκήνιο της σχέσης συγγραφέα και αναγνώστη. Η απόλαυση του κειμένου, χρειάζεται και τους δύο, για να θυμηθούμε Le Plaisir du texte και έναν άλλο διαχρονικό γόητα, τον Roland Barthes.
Όσο για την ηθική, αυτή έχει το δικό της πεδίο, τις πράξεις μας.
Έτσι τελειώνει ένα από τα απολαυστικότερα αναγνώσματα, το Ἑλένης Ἐγκώμιον του Γοργία. Προηγουμένως, ο γόης του λόγου έχει προσπαθήσει, εν είδει ρητορικής άσκησης και χαρίζοντας τους μεγαλύτερους επαίνους στην «πρώτη των πρώτων», να ανασκευάσει τα όσα πιστεύονταν για την ωραία Ελένη, κι έτσι να την αποκαταστήσει ηθικά.
Ο αναγνώστης σίγουρα ξαφνιάζεται, δυσπιστεί, το σκέφτεται αλλά και συνεπαρμένος από τη γοητευτική αφήγηση των διαφορετικών εκδοχών της αλήθειας, αφήνεται στην επαναληπτική φούγκα της μεταμοντέρνας αυτής νουβέλας. Κι εκεί στην τελευταία γραμμή, τον περιμένει μια άλλη αποκάλυψη. Το «παίγνιον» του Γοργία.
Ο συγγραφέας παίζει και το ομολογεί. Εξαπατά τον αναγνώστη; Του υποδεικνύει να μην τον παίρνει στα σοβαρά; Παίρνει πίσω τις πολλές αλήθειες; Ή το παιχνίδι παίρνει τη θέση της μιας και μοναδικής αλήθειας, εναντίον της οποίας είχε εξαντλήσει όλα του τα επιχειρήματα και τις λέξεις; Κι αν η ιστορία του παιχνιδιού είναι κι αυτή ένα κάμωμα;
Ο αναγνώστης, είτε πάει γυρεύοντας είτε όχι, κάνει υποθέσεις, δοκιμάζεται. Ποιος όμως μπορεί να αποκλείσει ότι, και από τη δική του μεριά, κλείνει το μάτι στον αμοραλισμό του δεινού σοφιστή; Άλλωστε, αυτό που πραγματικά παίζεται στην ανάγνωση, δεν είναι μόνο η επίδραση της γραφής σ’ αυτόν που διατρέχει το κείμενο. Είναι η επαναφορά στο προσκήνιο της σχέσης συγγραφέα και αναγνώστη. Η απόλαυση του κειμένου, χρειάζεται και τους δύο, για να θυμηθούμε Le Plaisir du texte και έναν άλλο διαχρονικό γόητα, τον Roland Barthes.
Όσο για την ηθική, αυτή έχει το δικό της πεδίο, τις πράξεις μας.
Wednesday, August 20, 2008
Four minutes thirty-three seconds of silence
Cage wrote in "A Composer's Confessions" (1948) that he had the desire to "compose a piece of uninterrupted silence and sell it to the Muzak Co. It will be 4 [and a half] minutes long — these being the standard lengths of 'canned' music, and its title will be 'Silent Prayer'. It will open with a single idea which I will attempt to make as seductive as the color and shape or fragrance of a flower. The ending will approach imperceptibly."
4'33" by John Cage, Histories and Theories of Intermedia blog
4'33" by John Cage, Histories and Theories of Intermedia blog
Tuesday, August 12, 2008
Gates
“…He told me his book was called the Book of Sand
because neither sand nor this book has a beginning or an end”
He suggested I try to find the first page.
I took the cover in my left hand and opened the book,
my thumb and forefinger almost touching.
It was impossible:
several pages always lay between the cover and my hand.
It was as though they grew from the very book.
“Now try to find the end.”
Jorge Luis Borges, The Book of Sand, 1975
(translated by Andrew Hurley)
Friday, August 8, 2008
Wednesday, August 6, 2008
Listen
It’s My own private Alexandria
Audio essays by Paul Chan through multiple translations from silent words to audible voice.
Readings and listenings: Adorno, Sontag, Beckett, Heidegger, Anna Freud, Lynne Tillman, C.L.R. James among others.
And a brilliant text by Voltaire, the philosopher and writer of the Enlightenment: Kissing (Baiser, 1764).
Audio essays by Paul Chan through multiple translations from silent words to audible voice.
Readings and listenings: Adorno, Sontag, Beckett, Heidegger, Anna Freud, Lynne Tillman, C.L.R. James among others.
And a brilliant text by Voltaire, the philosopher and writer of the Enlightenment: Kissing (Baiser, 1764).
Monday, August 4, 2008
Thursday, July 31, 2008
... a stone
I WISH I WERE A STONE
I long for nothing
for neither yesterday passes, nor tomorrow comes
and my present doesn't advance or retreat
nothing happens to me!
I wish I were a stone, I said, I wish
I were some kind of stone for the water to burnish me,
turn me yellow, or green . . . and I could be placed
in a room as a sculpture, or as an exercise in sculpture,
or as matter for the bursting of the necessary
out of the frivolity of the needless . . .
I wish I were a stone
so I can long for anything!
Mahmoud Darwish, Diaries
(translated by Fady Joudah)
Wednesday, July 30, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)
